Ekki alls fyrir löngu var hjá mér kona sem hafði upplifað það að hafa verið svikin af manneskju sem hún hafði treyst. Langt var um liðið síðan þessi atburður hafði átt sér stað. 
Við erum að tala um mörg mörg ár. “Ég ætla sko ekki að gera honum/henni það til geðs að fyrirgefa” var svarið sem ég fékk þegar ég spurði hvort að hún væri ekki búinn að bera þessa byrði nógu lengi.
Að fyrirgefa þýðir ekki að samþykkja það sem kom fyrir eins og það hafi verið rétt eða að við höfum átt það skilið að komið var svona fram við okkur. Hins vegar felur fyrirgefning það í sér að við sleppum þeim erfiðu tilfinningum sem við höfum borið gagnvart viðkomandi og ákveðum að þær fái ekki að stýra lífi okkar lengur.
Við fyrirgefum okkar sjálfra vegna. Þegar við höldum í sársaukann erum við aðeins að lengja kvöl okkar og í raun að bera byrði sem er alls ekki okkar.
Um áramót er oft gott að velta fyrir sér hvort það séu einhverjar tilfinningar sem við höldum í sem eru að valda okkur vanlíðan. Ef svo er þá er kannski kominn tími til að gera eitthvað í því og finna leið til þess að sleppa.
